رهروان حقیقت

خودشناسی ، عشق ، سفر روح

اختلال شخصیت خودشیفتگی

نویسنده: Fatemeh.fj تاریخ: سه شنبه, ۳ مهر ۱۳۹۷ موضوع : آگاهی, صفحه اصلی | بدون دیدگاه

✨ اختلال شخصیت خودشیفتگی ✨✨

( Narcissistic Personality Disorder )

اختلال شخصیت خودشیفتگی یک نوع اختلال فراگیر است که مشخصه آن خود محوری، کمبود احساس همدلی با دیگران، و حس مبالغه آمیز خود را مهم پنداری است. همانند دیگر اختلالات شخصیت، این اختلال نیز باعث به وجود آمدن یک الگوی پایدار رفتاری می گردد که بر روی بسیاری از جنبه های مختلف زندگی مانند روابط اجتماعی، خانوادگی و کاری تأثیر منفی می گذارد؛

تخمین زده می شود که اختلال شخصیت خودشیفتگی در حدود یک درصد بالغین وجود داشته باشد. این اختلال در مردان شایعتر از زنان است لغت «خود شیفته» ترجمه لغت Narcissism (نارسیسم) است که از یک افسانه یونانی گرفته شده است. در این افسانه مرد جوانی به نام «نارسیوس» عاشق عکس خود که در آب افتاده بود شد. و وقتی به آب پرید تا آن را که فکر می کرد حوری دریایی است بگیرد، غرق شد. بعدها با استعمال عمومی ، این اصطلاح در روانشناسی برای توصیف طبقه ای از اختلالات شخصیت مورد استفاده قرار گرفت.

بیماران خود شیفته با احساس عمیق «اهمیت خود ، خود بزرگ بینی و نوعی بینظیر بودن» مشخص می شوند. این افراد خود را آدم های خاصی می پندارند و انتظار دارند بطور خاصی نیز با آنها رفتارشود. تحمل انتقاد برایشان سخت است و در مقابل آن خشمگین شده، فرد مورد نظر را به «نادانی، حماقت و عدم درک واقعیت» متهم می کنند. خود را قوی، مشهور، داناترین و … قلمداد کرده، انتظار اطاعت و پیروی دیگران را دارند. چون دیگران نمی توانند خواسته های آنها را برآورده سازند. چون بزرگ بینی او در تضاد با واقعیت است، روابط اجتماعی شان شکننده بوده و مسائل بین فردی، شغلی و فقدان های زیادی دارند که با رفتارخود آنها را بوجود می آورند، در حالی که هیچ بینش و آگاهی نسبت به آنها ندارند.

عوارض :
خودشیفتگی عبارتی است که برای توصیف کسانی که بیشتر به خودشان توجه می کنند تا دیگران به کار می رود. تشخیص بین کسانی که دارای شخصیت خودشیفته هستند و آنهایی که دچار اختلال شخصیت خودشیفتگی می باشند اهمیت دارد. کسانی که شخصیت خودشیفته دارند غالباً خودپسند، متکبر، مطمئن و خودمحور به نظر می آیند امّا همانند کسانی که به اختلال شخصیت خودشیفتگی دچارند، دارای تصورات مبالغه آمیز و بلند پروازانه نسبت به توانائی های خود نیستند.
افرادی که به اختلال شخصیت خود شیفتگی دچارند، نوعاً دارای شرایط زیر هستند:
حس مبالغه آمیزی نسبت به توانائی ها و دستاوردهای خود؛
نیاز مداوم به توجه، تأیید و تحسین دیگران؛
تخیلات ماندگار درباره کسب موفقیت و قدرت؛
بهره کشی و به خدمت گرفتن دیگران برای کسب موفقیت شخصی؛
خود را مستحقق برخورد ویژه دانستن؛
کمبود احساس همدلی نسبت به دیگران؛
حساسیت زیاد نسبت به انتقاد شدن و در نظر گرفتن انتقاد به عنوان حمله شخصی؛

علل اختلال شخصیت خودشیفتگی :
با وجودی که هنوز علّت دقیق آن مشخص نشده است امّا پژوهشگران چند عاملی که ممکن است در این اختلال نقش داشته باشند را تعیین کرده اند. تصور می شود که تجربیات دوران کودکی نظیر آسانگیری بیش از حدّ پدر و مادر و لوس بار آوردن، تحسین و تشویق فزاینده، تربیت نامطمئن، و کمبود واکنش واقع گرایانه، در پیدایش اختلال شخصیت خودشیفتگی نقش داشته باشند. علاوه بر آن وجود بعضی اختلالات بیوشیمیایی در انتقال دهنده های ( نوروترانزمیترهای) عصبی نیز کشف شده است که با تاثیر گذاشتن بر آنان از طریق دارویی می توان بر این ناراحتی تا حدی فائق آمد.

درمان:
روان درمانی فردی می تواند به نحو موثری برای درمان این اختلال به کار رود، هر چند فرایند آن پیچیده و زمانگیر است. باید توجه داشت که کسانی که به این اختلال دچار هستند به ندرت به دنبال درمان خویش می روند. این افراد معمولاً با توصیه و تشویق افراد خانواده و یا به منظور درمان عوارض ناشی از این اختلال، درمان را شروع می کنند.
علّت مشکل بودن درمان این است که فرد غالباً تمایلی به پذیرش وجود اختلال ندارد. روشهای شناختی-رفتاری غالباً برای کمک به تصحیح و تغییر الگوهای مخرب فکری و رفتاری موثرند. هدف از درمان به وجودآوردن تصویر واقعی تری از خود در بیمار است. دارو درمانی معمولاً برای تغییرات بلند مدّت بیاثر است ولی گاهی برای درمان عوارض اضطراب و افسردگی مورد استفاده قرار می گیرد.



برچسب ها : , , , , , , , , , , , , , , ,

شما هم دیدگاهی برای این مطلب ارسال کنید